PERSONAL / Van kasplantje naar vrouw in vijf jaar

Precies vijf jaar geleden ging ik het revalidatiecentrum in, als kasplantje. Het was nu of nooit om mijn leven weer op de rails te krijgen. Ik kon mijzelf niet meer aankleden, lag dagen en soms weken achterelkaar op bed te staren naar het plafond en mijn wereldje bestond voornamelijk uit mijn bed en dierbaren om mij heen die voor mij zorgen. Met de keuze om het revalidatiecentrum in te gaan, zette ik alles op alles om mijn leven terug te krijgen. Nu, precies vijf jaar later, ben ik aan het afstuderen, woon ik samen, pak ik kansen die op mijn pad komen en leef ik het leven waar ik altijd van heb gedroomd. Maar dan nog beter. Ik vecht nog elke dag, maar nu is het anders. Ik mag het leven (be)leven.

Vijf jaar geleden

‘Waar een wil is, is een weg. Alleen zijn er op die van mij nogal veel wegwerkzaamheden’, grapte ik regelmatig. Niets grappigs aan natuurlijk, maar dit noemden mijn mama en ik ziekenhuishumor. We hebben flink wat afgelachen in de kille gangen en onderzoekskamertjes van de ziekenhuizen op weg naar genezing. Jaar in, jaar uit zochten we naar oplossingen en middelen om mij te helpen. Maar ook naar aanleidingen van de klachten en steeds kwam er niets uit. Totdat ik de stempel CVS (het Chronisch Vermoeidheidssyndroom) kreeg waarbij er eindelijk duidelijkheid kwam. Ik werd ervoor opgenomen in het revalidatiecentrum de Hoogstraat in Utrecht waar ik veel tips kreeg hoe je omgaat met deze chronische beperking. Ook bouwde ik mijn reserves op en legde ik de lat elke week verder met een team van specialisten. Van zelfstandig aankleden tot met de bus rijden, staan in de keuken en fietsen; ik moest het allemaal leren.

Toen ik uit het revalidatiecentrum werd ontslagen, omdat ik letterlijk weer op eigen benen kon staan, begon de strijd pas echt. Want waar er eerst een team klaarstond om mij bij te staan wanneer het mis ging, stond ik nu in mijn uppie. Niet helemaal natuurlijk, want mijn mama en broertje stonden nog steeds dag en nacht klaar maar grotendeels moest ik nu bewijzen dat ik het wel echt kon. Ik deed enorm mijn best en genoot van het weer naar school gaan, vooral om mijn lieve vrienden weer te zien en ik absorbeerde de stof als een spons. Dankzij het vertrouwen van mijn geweldige decaan (die er tot mijn verdriet niet meer is, maar waar ik wel elke dag nog dankbaar voor ben omdat hij mij de juiste richting opduwde) heb ik mijn havo-diploma gehaald en kon ik studeren in mijn droomstad Amsterdam. De stad waarin ik opbloeide. You must want to fly so much that you are willing to give up being a caterpillar. Ik wilde niets liever dan die vlinder zijn.

Nu

Om dit artikel te kunnen schrijven, moest ik regelmatig stoppen aangezien de tranen mijn zicht blokkeerden. Het is simpelweg niet te bevatten wat er allemaal in zo’n relatief korte periode kan veranderen. In vijf jaar tijd heeft mijn leven zo’n andere wending gekregen én ik kan nu vooruit kijken. Ik heb een toekomst! Waar vijf jaar geleden de volgende dag al onzekerheid met zich meebracht, kan ik nu plannen maken, projecten aangaan en de toekomst tegemoet lachen. Hello beauty!

Momenteel studeer ik af (ha, zie je wel dat ik het kan? Stomme huisarts die dacht dat ik gek in mijn hoofd was en alleen schreeuwde om aandacht…) en een klein, maar niet onbelangrijk detail: binnen mijn vier jaar als student zal ik, als alles volgens plan verloopt, in juli mijn 8e certificaat/ diploma in ontvangst nemen. Ja, ik heb de tijd behoorlijk ingehaald en dat ziet er heel ambitieus uit, maar ik was soms net Hermelien (ja, uit Harry Potter) met de zandloper. Ik ben heel blij dat ik in deze periode alle kansen op mijn pad heb opgepakt, maar nu ga ik de tijd nemen om iets minder efficiënt te leven. Over elke handeling denk ik namelijk nog steeds dubbel en dwars na; dit kost zoveel energie om te realiseren en dit zoveel tijd, is dat wel handig? Of kan ik iets combineren zodat het minder kracht en tijd kost? En soms ben ik dan best teleurgesteld als het niet lukt, terwijl ik er toch zoveel energie in heb gestoken. Maar dat hoeft niet meer, want ik heb meer energie dan ooit en toch is het erin geslopen na al die jaren ziek zijn. Ik werk er nog elke dag aan om balans te vinden tussen werken en ontspannen. Met het werken zit het wel goed, nu het ontspannen nog.

Het gaat niet altijd even goed met mijn gezondheid, want er is nu ook Fibromyalgie bij mij geconstateerd wat de pijn verklaard, maar ik leer wel elke dag beter hoe ik met deze terugvallen moet omgaan en met de pijn kan dealen. Ik ben heel trots en blij dat ik mijn studie zal halen, want wat is die eindstreep dichtbij! De laatste loodjes zijn een feit en ik ga er nog even tegenaan.

Ik woon samen met mijn lieve vriend en wat doen we het leuk! Dat vind ik tenminste haha. Het gaat zoveel beter dan verwacht en we helpen elkaar flink vooruit. Uren kletsen, boodschapjes hier, schoonmaken daar, gek dansen bij het koken, de lakens van elkaar afpakken in onze slaap; ja, ik geniet ervan. Het zijn juist die kleine momentjes die mij extra gelukkig maken. En wauw wat hou ik van hem! Samen dansen we de toekomst tegemoet. Met Poes en Dino en Vissie natuurlijk. Hoe kon ik die nou vergeten.

Het leven dat ik nu leid, zou ik niet hebben zonder mijn lieve moeder, broertje en vriend die voor mij bergen verplaatsen en dit nog dagelijks voor mij doen. Als er mensen zijn met engelengeduld, dan zijn zij het wel. En dit was én is soms nog steeds wel nodig. Soms duurt het langer bij mij om iets te kunnen halen of heb ik net een duwtje in de rug nodig (de turbo-aandrijving zoals mijn vriendje en ik grappen). Ook ben ik niet elke dag de gemakkelijkste, wat niet zo gek is als je elke dag wakker wordt met pijn en het gevoel dat je niet geslapen hebt. Want hoe happy ik soms overkom, dit is echt niet altijd het geval. Ook ik vecht tegen terugvallen en dat gaat lang niet elke keer met een glimlach op. Maar je kunt wel de momenten plukken en proberen jezelf niet in die negatieve spiraal te duwen, dan gaat het alleen maar slechter. Hup, aan de slag wat nog wél mogelijk is en met tranen is nog nooit iemand verder gekomen. Tenzij je trainen las in plaats van tranen, want dan kom je flink vooruit ;) Het is moeilijk om anderen verdrietig te zien om mijn gezondheid, maar ik ben zo blij dat zij blijven staan wanneer het even niet meer gaat. Ook al kan je pijn niet wegnemen, door er te staan verzacht je het wel. 
Een handjevol vriendinnen bleef staan, maar oh wat zijn deze meiden goud waard. Zij gaven mij altijd het gevoel dat ik het wel kon bereiken of wachtten even op mij wanneer ik dit nodig had. Nu heb ik er heel veel toppers bijgekregen die mij dagelijks inspireren en waarmee ik over alles kan praten. Geweldige vriendinnen, leuke collega’s, de liefste lezeressen; ik ben er stuk voor stuk dankbaar voor. Hoe geweldig is het om door zoveel  mensen met gouden harten te worden omringd? Ik kan het amper geloven. 

Lieve allemaal, ik wil jullie ontzettend bedanken voor alle lieve reacties die jullie dagelijks achterlaten en de enorme boost en motivatie die jullie mij elke keer weer geven. Want jullie maken voor mij echt een verschil en ik hoop van harte dat jullie dit ook ontvangen én weer kunnen doorgeven in jullie omgeving. Ik weet dat er veel dappere lezeressen zijn die mijn blog volgen en die ook kampen met de klachten waarmee ik vocht en vecht. Als het kon, dan had ik alle pijn en vermoeidheid op mij genomen zodat jullie er geen last van zouden hebben, want ik gun het niemand. Helaas is dat niet mogelijk, maar we kunnen het wel voor elkaar lichter maken en ik hoop van harte dat we dat ook kunnen blijven doen. Ik ben heel trots dat ik zoveel lieve en sterke lezeressen heb die de lichtpuntjes blijven zien ondanks de moeilijke momenten. Wees lief voor jezelf en pluk de fijne momenten en ervaringen, maar weet ook dat je er nooit alleen voor staat.

Don’t go through life, grow through life 
Liefs Dagmar
Follow me on

Deze post heeft 56 reacties

  1. Ik ben er even stil van. Wat heb je dat prachtig geschreven, ik heb tranen in mijn ogen lief ♡ Ik ben zo ongelofelijk blij dat je de kracht uit jezelf hebt getrokken om er weer bovenop te komen en door te gaan, en telkens als ik iets lees wat jij hebt geschreven word ik daar heel vrolijk van, want er is niemand die zo geniet van het leven als jij!

  2. Wauw, wat een heftig verhaal. Zo knap dat jij je verhaal zo mooi kan verwoorden en met ons deelt. Verschrikkelijk wat je allemaal hebt moeten mee maken, maar extra knap dat je bent gekomen waar je nu staat. Ik vind ik het super dat je zoveel doet, en vol energie zit, je haalt er echt alles uit en daar heb ik veel respect voor. Je positiviteit slaat je er wel doorheen! Heel veel succes en geluk met alles wat nog op je pad komt! Liefs Svenja.

  3. Wauw wat een heftig verhaal lieverd, en wat heb je dit mooi geschreven! Zo ontzettend knap waar je nu staat, en wat je op eigen kracht allemaal bereikt hebt. WAUW! Jij haalt echt alles uit het leven wat erin zit! Dat vind ik zo mooi!

  4. Ik ben zo waanzinnig trots op jou. Je bent een sterke meid en ik heb veel respect voor de manier waarop jij dit doet. Wie had het ooit gedacht dat wij nu zouden hardlopen. De artsen in ieder geval niet. Lieve Dagmar, je bent een topper! Tot snel!

  5. Wat een prachtig verhaal lieve Dagmar. Je hebt het zo mooi omschreven en je bent zo’n sterke meid! Je hebt echt ontzettend veel bereikt en je vecht er zo hard voor, dat bewonder ik en dat is niet iets wat iedereen (in zo’n tijd) zou kunnen bereiken. Je bent een topper <3 En ik zie je vandaag!

  6. Ik zit met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen.. Oh lieve Dagmar, wat ben je sterk! Ik heb het van dichtbij meegemaakt, hoe het is om altijd moe te zijn, alles langzaam te moeten doen.. & alleen de écht sterke mensen kunnen dit met grapjes en de ‘ziekenhuis’ humor die wij ook regelmatig hebben gebruikt. Je 8e certificaat/diploma? Ongelooflijk. Vooral om te bedenken dat veel mensen die ‘niks’ mankeren dit niet kunnen/doen. Ik ben ongelooflijk trots op je, maar je moet ook echt trots zijn op jezelf! Jij bent zo iemand, dat als je de kamer binnen loopt waar je niemand kent, het leven van die mensen toch al mooier maakt, omdat bij elke lach, bij elk woord en bij elke blik je kan zien dat jij niet zomaar een meisje/vrouw bent <3

  7. Wauw wat heb je dit mooi geschreven, ik heb veel respect voor je lieve Dagmar en ook bewondering hoe jij ondanks dat het niet elke dag makkelijk is toch positief en blij bent. Je bent een topper <3

  8. Door een tweet van Joyce werd ik nieuwsgierig en ging ik hier lezen. En spontaan kreeg ik tranen in mijn ogen. Wat een bijzondere vrouw ben je met een geweldig doorzettingsvermogen! Respect!

  9. Wauw.. Ik moest soms even stoppen met lezen, want wat heb jij een heftige tijd achter de rug. Ik vind het heel knap hoe jij je leven nu leeft. Je komt bij mij over als een super lieve, spontane en leuke meid. Echt prachtig geschreven dit! liefs x

  10. Oh wow lieverd toch, wat heb je een prachtig, krachtig en inspiratievol stuk geschreven. Wst ben je al ver gekomen in het leven en wat mag je onwijs trots zijn op jezelf hierom. Je bent sterker dan je denkt, kijk nou maar eens naar dit stuk. Je bent een topper, echt. <3 <3

  11. Wat mooi en openhartig geschreven Dagmar! Ik volg je nog niet zo lang dus dit is allemaal nieuw voor mij. Super mooi om te lezen hoe je er weer helemaal bovenop gekomen bent en hoe sterk je doorzettingsvermogen is. Je mag echt trots op jezelf zijn!

  12. Wat heb je een ontzettend mooi artikel geschreven Dagmar! Ben er echt een beetje stil van.. Wat ben jij een doorzetter zeg, diep respect!!!

  13. Lieve lieve Dagmar, wat heb je dit mooi opgeschreven. Ik krijg er een brok van in mijn keel. Wat heb jij gevochten (en dat doe je nog steeds). Ontzettend heftig om te lezen dat het vijf jaar terug zo slecht met je ging en dat je leven nu zo anders is. Sterk, knap, lief, grappig, doorzetter en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik ken je niet eens in het ‘echt’, maar lieve Dagmar wat ben jij een kanjer.
    De hulp van je moeder, broertje en vriend heeft je ontzettend geholpen, maar vergeet je eigen wilskracht niet! XXXX

  14. Wauw wat een ontzettend mooi verhaal! Respect voor jou dat je er nog zo positief instaat. En fijn dat je zoveel lieve mensen om je heen hebt die je steunen. Je overkomt al dit zeker wel!

  15. Wauw Dagmar!
    Wat ontzettend sterk en knap heb je dit ge-en beschreven, ik heb het met een brok kn mijn keel gelezen.
    Echt ik vind het onwijs knap hoe je dit allemaal doe en ik hoop oprecht dat de toekomst jouw allemaal mooie dingen gaan brengen, want dat verdien je♡

  16. Wow, wat een prachtig verhaal! Knap wat je nu in die korte tijd allemaal weer bereikt hebt en dat je er zo positief instaat!

  17. Wat heb je dit mooi en open beschreven. Bij het stukje dat je tranen het zicht blokkeerden tijdens het schrijven, had ik ook een brok een mijn keel. Mooi dat je er zo op kunt terugkijken en nog mooier dat je zo positief bent!

  18. Wat mooi geschreven lief! Ik vind het zo knap van je wat je hebt meegemaakt. Je bent écht een topper en ik heb diepe respect voor je. Ik bedoel 8 certificaten? Dat is mij nog niet eens gelukt joh! Ik vind het zo knap wat je allemaal doet. <3

  19. Mooi geschreven! Echt super goed dat je dan al zo ver gekomen bent, terwijl de huisarts dacht dat je gek in je hoofd was. Ik vind het echt heel knap dat je zo positief in het leven staat. Het lijkt me soms echt niet makkelijk, maar je hebt wel gelijk. Als je negatief denkt, dan gaat het ook de negatieve kant op. Ik denk dat je nog heel erg ver gaat komen! <3

  20. Wauw, heel erg mooi geschreven! De quote op het laatst is ook prachtig.

  21. Kippenvel!
    Ik vind het zo mooi om te lezen dat jij zon transformatie door heb gemaakt, en dat nu vasthouden zodat en nooit meer in dat dal terecht hoef te komen. Want meid wat gun ik het jou toch dat jij je nu zo goed én vrouw voelt!

  22. Wat een mooi stuk Dagmar. Echt heel ontroerend om te lezen! Het is zo knap dat je hier zo goed mee hebt leren omgaan. Vind het ook nog steeds zo gek dat je nog zo kort blogt, het voelt alsof ik je al jaren ken. Het is ook absoluut niet gek dat niet iedere terugval met een glimlach gepaard gaat, maar dit zal ook niemand van je verwachten. Je weet wat ze zeggen: Falll down seven times, stand up eight. Daar ben jij het goede voorbeeld van. Heel veel respect voor jou <3 Liefs! X

  23. Fijn om te horen dat het zo goed met je gaat! Chronisch ziek zijn is niet niks, maar toch fijn dat er vooruitgang en een positieve toekomst voor je in zit :). Geniet van alle mooie dingen in het leven Dagmar!

  24. Wat een heftig verhaal zeg! Ik vind het echt superknap van je dat je nu zover bent gekomen als je nu bent! Respect voor de positieve kracht die je in je hebt en inzet om wat van je leven te maken! Het blijft misschien een gevecht, maar wauw wat ontzettend inspirerend dat jij “waar een wil is, is een weg” zo goed waar weet te maken!

  25. wat heb je dit mooi geschreven..en wat knap dat je dit nou allemaal hebt bereikt ..om trots op te zijn meid!!

  26. Wat een heftig maar mooi verhaal! Wat knap van je dat je ondanks je ziektes zoveel hebt bereikt. Ook al ken ik je niet persoonlijk, ik kan zeggen dat ik trots op je ben :) je bent een grote inspiratie!

  27. Wat heftig! Je hebt het ontzettend mooi beschreven. En wat ontzettend knap dat je er positiever en sterker uit bent gekomen. Heel knap!

  28. Ik krijg er tranen van in mijn ogen als ik je artikel lees.. Wat heb je dit prachtig geschreven zeg, wauw! Je bent echt zo’n topper en mijn grote voorbeeld <3 Ik ben ook zo dankbaar voor de dierbare om me heen die me helpen de bergen te verplaatsen, het is gewoon echt een wonder dat er zulke geweldige mensen bestaan <3 En je hebt al zoveel bereikt, daar kan je ZO trots op zijn <3

  29. Wat vind ik jou een super sterk persoon! Echt knap hoe ver je gekomen bent met alle tegenslagen! Het stukje over het ziekenhuishumor (heel herkenbaar ook) zegt zoveel over jouw positieve instelling! Ik vind het echt heel knap van je dat altijd overal iets positiefs uit kan halen en er altijd een happy moment van maakt. Je inspireert mensen hier enorm mee! De tijd na de revalidatie vond ik ook lastig, ineens moet je alles alleen doen. Maar als je goed over nadenkt laten ze je alleen gaan als je er klaar voor bent. En zo te zien was je er zeker klaar voor! Op een hele mooie toekomst! <3

  30. Wauw, echt een heel erg mooi stuk! Ik ben even sprakeloos. Hoewel ik je niet persoonlijk ken, vind ik het echt heel knap dat je zo sterk was om zo te vechten en ik vind het heel fijn dat het nu zo goed gaat! Je positiviteit is ontzettend inspirerend. Als je iets echt wil, dan kan het ook! Helemaal gelijk in. Ga zo door, dan zal het alleen maar beter gaan – ik weet zeker dat je een heleboel kunt bereiken! <3

  31. Wat heb je dit mooi geschreven. Ik vond je altijd al iemand die het positieve uit het leven haalde, maar nadat ik dit lees. Nou ja, meer positiviteit kan ik nergens vinden, er kunnen veel mensen echt iets leren van je! Ik ken je niet persoonlijk, maar als ik je persoonlijk zou kennen, dan denk ik dat ik daar heel blij mee zou zijn :) Wauw!

  32. Ik weet even niet goed wat zeggen. Heel mooi geschreven en het pakt mij echt wel. Je bent zo jong, maar je hebt duidelijk al deftig wat meegemaakt. Je ben echt een sterke meid en hier heb ik alleen maar respect voor, voor alle mensen die gewoon gaan in het leven en doorzetten. :) Blijf zo door doen, je mag er trots op zijn!

    Liefs,
    Karlien

  33. Wauw echt bewonderingswaardig! Ik vind het echt superknap van je en kijk er echt naar uit om nog veel te lezen over je avonturen!

  34. Wow…
    Ik ben er een beetje stil van.
    Wat een heftig en toch ook mooi verhaal.
    Ik vind het echt knap van je dat je het allemaal maar doet!

  35. Wauw, wat een heftig verhaal! Was er een beetje stil van toen ik het las, maar wat goed van je dat je zo bent gegroeid in de afgelopen 5 jaar. Kan je heel trots op zijn, echt bewonderenswaardig!

  36. Wauw wat inspirerend om te lezen! Wat een topmeid ben jij zeg!

  37. Prachtig verwoord! Ik heb nu zelf ook al een aantal jaren CVS, maar het probleem is dat het niet echt serieus genomen wordt door mijn familie en de leraren. Hierdoor heb ik een erg zware periode achter de rug waarbij ik bijna in een burn-out ben beland. Een van de weinige die me serieus nemen zijn mijn vriendje en de stagebegeleider van het bedrijf waar ik de afgelopen tijd heb stage gelopen. Misschien toch maar weer eens een doktersverklaring halen… :(

  38. Indrukwekkend zoals je dit beschreven hebt…erg mooi, maar het laat vooral zien hoe sterk en moedig je als vrouw bent…knap hoor….En die ziekenhuishumor? Dat is een vorm van overleven en er maar het beste van maken op dat moment, tenslotte kan je niet altijd gaan zitten huilen, omdat je dit overkomt…Je mag trots zijn op je zelf en ook op je familie en dierbaren dat zij je zo onwijs steunen..

    Knuffel, Petra

  39. Mooi stuk. Wat kan er toch veel gebeuren in vijf jaar tijd! En die ziekenhuishumor is voor mij erg herkenbaar. Dat soort grapjes werden niet door iedereen gewaardeerd kan ik me herinneren ;-)

    Ook herkenbaar dat je keuzes moet maken om met jouw energie de dingen te kunnen doen die je wilt doen en die je niet meer energie kosten dan nodig is. Veel mensen zullen jou niet zien op jouw slechte momenten, de momenten dat je alleen maar op de bank wilt hangen en alles pijn doet. Niet iedereen zal daardoor begrijpen hoe het zit. Gewoon doen wat jij leuk vindt!

  40. Wauw. Dit bewijst maar weer dat je met vechten heel ver komt! Respect voor jou.

  41. Echt kippenvel. Wat ben je sterk en een inspiratiebron voor velen!

  42. Mooi artikel, geeft mij ook inspiratie en zelf moet ik ook het revalidatietraject in. Zo’n artikel heb ik best nodig om het wat positiever in te gaan zien, ik heb momenteel veel twijfels of het mij ook allemaal gaat lukken. Maar zoals de arts op haar briefje had staan dat ik een doorzetter ben, hoop ik dat ik over een tijdje ook zo een stukje kan gaan schrijven!
    Liefs, Babs

  43. Wauw Dagmar! Wat een ontzettend mooi artikel. Dit gaat me helpen om er in 2015 weer vol voor te gaan en met alle moed mijn dromen waar te maken. Je opent mijn ogen iedere dag weer en helpt me de dag door te komen. Elke trein die te laat komt, elke bus die ik mis. Telkens zit je in me hoofd en herinner jij me aan het feit dat ik ondanks alles toch nog kan genieten van het leven. Dat de mogelijkheid er is. Wauw die ‘feedback’ heb ik nog nooit gekregen. Dankjewel Dagmar!
    sophie onlangs geplaatst…#7My Profile

Geef een reactie

CommentLuv badge

×
×

Winkelmand

Lees vorig bericht:
FASHION / 2 x Aztec outfit of the day

Zebra- en aztecprintjes zijn mijn grote fashionmusthaves voor dit jaar. Mijn modehartje gaat automatisch sneller slaan bij het zien van...

Sluiten