Fibromyalgie en het moederschap

Fibromyalgie en het moederschap

Verhoeven 07 - BWSchrijven over Fibromyalgie. Ik wil het graag, maar tegelijkertijd vind ik het ook confronterend. Ik wil mijn pijn niet ontkennen, maar ook liever niet onder de aandacht brengen omdat het dan letterlijk groeit voor mijn gevoel. Als je je op pijn focust, dan zie je de rest minder scherp. Ik heb het liever andersom: minder focussen op de pijn zodat ik volop al het moois mag beleven. Na een lange tijd toch een nieuw artikel, dit keer vertel ik over de combinatie van chronische pijn met moederschap. Hoe gaat het met de pijn? Waar loop ik tegenaan in het moederschap? Is gezinsuitbreiding mogelijk? En welke invloed heeft Fibromyalgie op mijn leven? (Foto bij dit artikel gemaakt door Aniek).

Voordat ik zwanger werd
Ik heb met artsen gesproken over mijn kinderwens, waardoor ik op de hoogte was van het feit dat mijn lichaam meer tijd nodig zou kunnen hebben om te herstellen na de zwangerschap. Ook wist ik af van de mogelijke complicaties voor mijn lichaam tijdens de zwangerschap en heb ik mij lichamelijk voorbereid. Ik heb vrij bewust naar de zwangerschap toegeleefd, al kan je dat nooit helemaal stellen, want het is niet vanzelfsprekend om ouders te worden. We wisten dan ook niet of ons een kindje gegund was en hoe lang het zou duren voordat ik zwanger zou raken. Wel wist ik dat ik fit en sterk genoeg moest zijn om een kleine te laten groeien in mij en dat dit veel van mij zou vragen. Achteraf gezien ging ik persoonlijk uit van de moeilijkste situatie die mij werd geschetst en viel de zwangerschap mij 100% mee. Dit heeft ook te maken met het feit dat ik inderdaad een sterk lichaam had en een goede conditie (veel trainen en gezond eten heeft hieraan bijgedragen) werd mij later verteld. Fibromyalgie heeft bijgedragen aan het feit dat ik heel bewust naar de zwangerschap toe heb geleefd om mijn lichaam in zo’n goed mogelijke staat (voor zover je dit in de hand hebt) deze periode in te laten gaan. En met succes. Ik vloog door de zwangerschap heen en kijk terug op een fantastische periode waarin ik mij beter heb gevoeld dan ooit. Een leuk feitje: tijdens de zwangerschap is de kans aanwezig dat de pijn van Fibromyalgie door de veranderende hormoonhuishouding naar de achtergrond ebt. Dit was bij mij het geval; heerlijk die pijnvrije dagen, wat heb ik daarvan genoten!

Als je gezond bent, heb je 1000 wensen. Als je ziek bent, heb je er maar één. 

De bevalling en het herstel na de zwangerschap
Ik wist dat het herstellen met mijn lichaam na de bevalling langer zou duren, maar je kunt je hier voorafgaand eigenlijk niet goed een voorstelling van maken. Want ook al hadden we bepaalde verwachtingen of beelden bij het ouderschap, de praktijk is juist heel bijzonder, nieuw en verrassend. Er komt zoveel meer bij kijken dan in boeken geschreven staat of waarover wordt verteld! Het is echt overweldigend en rijkdom in de puurste vorm. Ik heb een heftige bevalling gehad, was hier ook van op de hoogte dat het mij zou overkomen, maar toch kan je je niet indenken hoe het gaat worden. Ik ben blij dat ik zo’n mooie zoon op de wereld mocht zetten en trots op mijn lichaam dat dit wonder mocht plaatsvinden. Het herstellen na de bevalling en de zwangerschap heb ik als pittig ervaren, vooral omdat ik als kersverse moeder mijzelf gelijk op de laatste plek heb gezet en alles voor mijn mannen over had. Niet altijd even verstandig (gun jezelf ook rust, ruimte en herstel!), maar uit liefde gedaan en recht uit het hart. Waar de pijn tijdens mijn zwangerschap afwezig was, kwam deze na de bevalling vrijwel terug. Dat was flink wennen! Je weet pas wat je mist, als het er niet is. Ik vond het echt even confronterend en moest mijzelf weer een houding aannemen om te leren leven met pijn.

Kijk uit naar de sterren als het donker is, kijk uit naar de regenboog wanneer het regent. Probeer door obstakels heen te breken, zoals bomen altijd naar het licht blijven groeien. 

Moederschap en Fibromyalgie in de praktijk
‘Wisselend’ is het eerlijke antwoord als mij de vraag wordt gesteld hoe het gaat met de pijn. Als ik had gezegd dat het simpel zou zijn, dan zou ik liegen en als ik ergens de behoefte aan heb dan is het een eerlijk en open verhaal. Ik ben dolgelukkig met mijn kleine ventje die elke dag zorgt voor een energieboost; zijn glimlach in de morgen geeft kracht voor tien! Zoals jullie in de updates konden lezen, boffen we enorm met Lucas die goed eet, slaapt en vrolijk is. Hij ontwikkelt zich fantastisch en daardoor maakt hij elke dag tot een fijne, rustige en ontspannen dag. We zijn echte geluksvogels met hem. Daarentegen gaat het met de pijn wat minder makkelijk. Zeker als je graag met de kleine op stap gaat (zoals ik maar al te graag doe) of met hem de trappen op en af moet, ik Lucas graag knuffel en met hem dans door de woonkamer terwijl hij ook elke dag een tikkeltje zwaarder wordt… Alledaagse voorbeelden waar ik toch even over moet nadenken omdat het als gevolg heeft dat ik extra pijn ervaar. Of ik doe het lekker spontaan en betaal daar later een prijs voor. Bovendien komt ook het huishouden om het hoekje kijken naast het werk en al met al ben je als moeder non-stop in beweging. Dit is heerlijk, want het houdt je fit en sterk, maar tegelijkertijd heb je weinig ruimte om te herstellen en uit te rusten. Zeker als je pijn hebt is dit eigenlijk een must.

We maken allemaal tijd voor datgene wat we belangrijk vinden. Waarom dan niet voor onszelf? 

Hoe ervaar ik Fibromyalgie nu? Zou ik nog een keer zwanger (kunnen) worden?
Ik vind het nog altijd lastig om over het hebben van Fibromyalgie te praten en te schrijven, om de pijn te accepteren en daadwerkelijk te voelen dat dit stukje ook bij mij hoort. Ik slik zo min mogelijk pijnstillers of andere medicijnen, net wat haalbaar is voor dat moment. Als moeder is het flink aanpoten, maar ik wist niet dat onvoorwaardelijke liefde voor je kind zoveel kracht, geluk, warmte en inzichten zou geven. Hoeveel pijn ik ook ervaar; het valt helemaal weg als ik de glimlach van mijn kind zie. Ik heb daarom wel last van Fibromyalgie, maar laat het niet altijd aanwezig zijn. Wel ga ik naar een haptonoom die mij weer beter leert voelen en dat kan ik iedereen – niet alleen met Fibromyalgie – aanraden te doen. Ik heb er ongelooflijk veel baat bij en het brengt mij verder. Ook bezoek ik graag de sauna en infrarood; deze zorgen voor direct effect en een ontspannen lichaam. Doordat mijn lichaam na 9 maanden nog steeds aan het herstellen is van de zwangerschap, kunnen we ( als man en vrouw, maar ook specialisten) concluderen dat het niet verstandig is voor mijn lichaam als we ons gezin zouden uitbreiden. Ik heb voor Lucas al mijn lichamelijke grenzen ver overschreden en zou het weliswaar zo weer voor hem doen, maar de vraag is dan hoe ik eruit kom. En of we dit risico durven nemen, met alle gevolgen van dien. Ook dit is een confronterend feit dat mij erg heeft geraakt, maar tegelijkertijd maakt het bewust hoe bijzonder het is dat we toch een gezin mogen zijn.

De pijn van vandaag vormt de kracht van morgen!

Het moederschap in combinatie met Fibromyalgie is samengevat: intens en ontroerend, maar ook pijnlijk en propvol liefde. Het is aanpoten zoals dit voor elke moeder het geval is, je loopt soms tegen situaties aan die niet zo vanzelfsprekend blijken te zijn en daardoor pijnlijk worden, maar voornamelijk zit het moederschap vol liefde en geluk. Het is overweldigend mooi en hoe zwaar en pijnlijk de combinatie ook kan zijn; alle clichés zijn helemaal waar. Ik geniet met volle teugen van onze zoon die elke dag de moeite waard maakt, bij het zien van zijn glimlach verdwijnt de pijn gelijk weer naar de achtergrond en gaan we samen het leven beleven. Er wachten zoveel mooie avonturen op ons! Verlies niet het vertrouwen in jouw lichaam, maar maak er elke dag opnieuw het beste van door te kijken wat binnen je mogelijkheden ligt. Je kunt het!

Ken jij iemand met Fibromyalgie? Hoe probeer je er voor hem/haar te zijn? Of heb je zelf Fibromyalgie? Kan je je herkennen in mijn ervaringen?  

Veel liefs, Dagmar

Follow me on Facebook ☆ Bloglovin ☆ Twitter ☆ Instagram ☆ Mijn boek Liever met lef

Deze post heeft 11 reacties

  1. Mijn eigen moeder heeft fibromyalgie. De ziekte heeft zich bij haar gemanifesteerd tijdens de zwangerschap van haar derde kind, samen met cvs. Zij moest sinds haar derde maand platte rust houden en de zwangerschap heeft heel veel van haar lichaam geëist. De diagnose is echter pas gesteld in 2007, twaalf jaar na datum.
    Met dit verhaal in mijn hoofd heb ik jouw zwangerschap met heel veel interesse gevolgd en ik vond het schitterend voor je dat je zo weinig problemen ondervond. Maar ja, ik kan me inbeelden dat het moederschap niet eenvoudig is als je ziektebeeld in alle hevigheid terug keert.
    Veel succes met het herstel en het vinden van een goed evenwicht tussen zorgen voor jezelf en je mannen!

  2. Heel herkenbaar allemaal!! Ik heb ook fibromyalgie en ben bijna 11 maanden geleden mama geworden van een prachtig meisje. Ik vind het ook echt een uitdaging…mama zijn, werken, huishouden. Helaas is er inderdaad weinig tijd voor rust terwijl je dat nodig hebt…ik heb helaas geen tips, ben zelf nog erg aan het zoeken naar een balans om hiermee om te gaan.
    Wel ben ik sinds een paar weken veganistisch gaan eten, had hier goede verhalen over gehoord en gelezen van mensen met fibromyalgie, dus ik geef het een kans :)
    Maar wat je zegt, die glimlach in de ochtend en alle mooie mijlpalen zijn het meer dan waard, maar makkelijk is het niet!!

  3. Zelf heb ik ook fibromyalgie en zou ik later graag kinderen willen. Erg fijn dus dat jij jouw ervaring deelt. Geweldig mooi dat het moederschap je zo gelukkig maakt!

  4. Wat een ontzettend openhartig en mooi geschreven artikel over jouw ervaringen! Juist doordat je niet vaak schrijft over de pijn waar je dagelijks last van hebt en zo positief bent, schrok ik er best wel van hoeveel impact de fibromyalgie toch op je leven en op je lichaam heeft. Ik kan me voorstellen dat het niet makkelijk is als je aan het herstellen bent van een zwangerschap (wat sowieso al zwaar is, maar zo te horen zeker met fibromyalgie!), terwijl tegelijkertijd alles ook gewoon doorgaat. Het moet heel verdrietig zijn om te horen dat verdere gezinsuitbreiding niet verstandig is in jouw situatie, maar wel blijkt uit jouw hele artikel hoe ontzettend blij en dankbaar jullie zijn met Lucas, die in jullie leven is gekomen. Je mag ontzettend trots zijn op jezelf en op jullie als gezin. En ik weet zeker dat Lucas minstens zo trots is op hoe jij als zijn moeder in het leven staat! <3
    Romy onlangs geplaatst…Plottwist | Wat ik leerde van mijn zomerplannen…My Profile

  5. Wat krachtig geschreven. Ik heb zoveel respect voor jou als persoon en hoe je hiermee omgaat (en anderen inspireert). Je laat zien dat het leven niet vanzelfsprekend is, maar geluk zit in de kleine dingen om je heen. En hoe belangrijk het is deze zegeningen mee te nemen in de balans van geluk. Heel veel liefde en geluk toegewenst voor jou en je prachtige gezin! <3 :)
    Jorinde onlangs geplaatst…De hotspots van AntwerpenMy Profile

  6. Wat een prachtig, krachtig en ontroerend artikel Dagmar. Je weet dat ik je inmiddels al jaren volg en onwijs veel respect voor je heb. Je bent een prachtige vrouw en moeder! Verder herken ik veel, maar dan vanaf de andere kant. Mijn vrouw heeft fibro, hypermobiliteit en cvs en ik weet dat het moederschap haar onwijs veel brengt, maar tegelijkertijd soms een uitputtingslag op haar lichaam is. Confronterend om te zien, machteloos voel ik me vaak… Maar als gezin zijn we sterk en dat is jouw gezin ook. Wat een rijkdom, jullie drieën. Het geluk spat er van af!
    Lisanne onlangs geplaatst…Mijn tips om thuis ultiem te relaxenMy Profile

  7. Wat een heftig verhaal zeg, jeetje. Het maakt me wel een beetje bang, ik heb ook fybromialgie en hoewel ik nu nog student ben wil ik later toch echt ook kinderen.
    Ik heb elke dag pijn en dat kan ik meestal wel accepteren, maar wat ik vooral moeilijk vind is hoe mijn omgeving erover denkt. Doordat ze het niet zelf ervaren en ik er ook niet veel over praat vinden ze vaak dat het niets is of dat ik me aanstel. Dat is echt het moeilijkste van fybromialgie als je het mij vraagt.

  8. Het meest herkenbare aan je verhaal is toch wel het eerste stukje. ‘Ik wil er over schrijven maar ik praat er liever niet over.’ In mijn omgeving weet bijna niemand het. Het zou makkelijker zijn als ik het wel zou zeggen, maar ik heb ervoor gekozen om ze maar gewoon te laten denken dat ik ‘moe’ ‘chagrijnig’ of ‘stil’ ben.

    Toen ik zwanger was (Mijn zoon is nu14) had ik het nog niet, en ik kan dus niets zeggen over de zwangerschap. Ik denk ook niet dat het te vergelijken is met jou en je situatie omdat mijn zoon alles zelf doet en kan. Maar de grote lijnen die je schetst en ook die van andere mensen in de reacties, die herken ik wel.

    Ik heb áltijd pijn. De hele dag. Ik ben altijd moe omdat pijn hebben gewoon vermoeiend is, en als ik één dag iets doe, moet ik daarna vier dagen minder doen omdat ik gewoon rechtop op de bank in slaap val en gewoon niets meer waard ben. Mijn vingers en polsen ‘kloppen’ de hele dag en je kent het gevoel denk ik wel. Heb ook het syndroom van Tietze, kortom: zit vol van die productiefoutjes.

    Ik probeer vanalles , tot nu toe nog niet echt iets gevonden dat helpt. Behalve adviezen over wietolie en dat soort dingen waar ik al helemáál niet aan wil beginnen. Bij mij hielp de vakantie: In de zon. Maar ja , ik woon in Nederland. Daar heb je helaas niet het hele jaar door zon.

    Hoe dan ook, het is ‘verfrissend’ om er eens iets over te lezen van iemand die niet zo ‘zielig’ doet ;)

  9. Heel erg dapper van je dat je er zo open over schrijft! Ik had heel erg gehoopt dat de pijn weg zou blijven na de zwangerschap, maar wat naar dat het toch weer een zware wissel op je trekt. Gelukkig is het, zoals ik lees, wel absoluut de moeite waard en heb je een klein jochie om je heen dat je een hoop liefde kan geven :) en wie weet, misschien gaat het over een aantal jaar wel zodanig beter dat gezinsuitbreiding alsnog mogelijk is. Heb veel bewondering voor je! <3
    Vivian onlangs geplaatst…Days to remember | Zo sluit je 2017 memorabel afMy Profile

  10. Dankjewel voor deze prachtige post! Ik heb zelf Fibromyalgie en een grote kinderwen. De fibro maakt mij echter bang, kan ik het aan? Bedankt voor de inspiratie! Liefs Daisy

Geef een reactie

CommentLuv badge

Close
×
×

Winkelmand

Lees vorig bericht:
Wat ik zou antwoorden op vragen uit een vriendinnenboekje

Ken je ze nog? Vriendinnenboekjes die je door kon geven met allemaal vragen die je over jezelf mag invullen? Het...

Sluiten